K Y O T O : กิออน “ย่านศิลปิน” ในเกียวโต

หลายคนเคยบอกว่า… เที่ยวญี่ปุ่นให้ถึงแก่นต้องไป “เกียวโต” ไอ้เราก็สงสัยว่า เมืองอื่นไปไม่ถึงญี่ปุ่นตรงไหน? มาถึงบางอ้อก็ทริปนี้แหละ… เมืองที่ถ่ายทอดเสน่ห์ทางวัฒนธรรมในอดีตได้ดีมากอย่าง “เกียวโต” ถึงแม้จะไม่ 100% เหมือนแต่ก่อน แต่ก็มีพอให้เราได้แลดูวิถีชีวิตระหว่างทาง บ้านเรือน ร้านค้า อาคารไม้ทรงโบราณ โดยเฉพาะย่านกิออน หรือ กิอง (Gion) แหล่งรวมโรงน้ำชา ในจังหวัดเกียวโต ได้ยินมาว่าในอดีตย่านนี้ มีโรงน้ำชารวมตัวอยู่หลายร้อยร้านเลยทีเดียว..

DSCF4693

ย่านกิออน (Gion) ถ้าใครได้มีโอกาสมาย่านนี้ สิ่งที่พลาดไม่ได้เลยที่คุณจะได้เดินกระทบไหล่สาวสวย แต่งชุดกิมโมโน ใส่รองเท้าเกี๊ยะ ท่าทางสงบเสงียม สง่างาม วางตัวดี เหมือนเธอได้รับการฝึกฝนกิริยามารยาทมาอย่างดีเยี่ยม.. “เกอิชา”

ที่แรกที่สะดุดตาเมื่อเดินเข้าถนนเส้นนี้ คือ โรงละคร มินามิซะ “Minami-za theatre” โรงละครเก่าแก่ของเกียวโต มีไว้สำหรับโชว์การแสดงโบราณของญี่ปุ่นที่เรียกว่า “คาบูกิ” จะเปิดเฉพาะวันที่มีการแสดงเท่านั้น วันนี้มีการแสดงพอดี เลยมีคนมารอต่อคิวเข้าชมกันเยอะเป็นพิเศษ

GOPR2118GOPR2119

เดินผ่านโรงละครมาได้ไม่นาน ก็สะดุดตาเข้ากับถนนเล็กชื่อฮานามิโคจิ “Hanami-koji Street” ถนนที่ไม่ได้ใหญ่โต แต่มีคนมากมากพร้อมใจกันเว้นช่องว่าง เพื่อตั้งตารอคอยอะไรบางอย่าง เป็นตาเดียวกัน

DSCF4672

DSCF4675
มีเจ้าหน้าที่ ดูแลความเรียบร้อยเป็นอย่างดี

ทุกคนกล้องพร้อมมาก ช่างภาพมืออาชีพ มือสมัครเล่นมากันเพียบ เราก็พร้อมนะฮะ เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง คำตอบที่รอคอยก็ปรากฎ

DSCF4690

DSCF4662

DSCF4663
ขบวน “เกอิชา” นั้นเอง สาวเล็กสาวใหญ่ เค้าจะไปไหนกัน

ถ้าพูดถึง “เกอิชา” (芸者) ในความหมายของคนญี่ปุ่นเค้าแปลว่า “นักศิลปะ” หรือ “ผู้มีความชำนาญด้านศิลปะศาสตร์” เรียกง่ายๆว่า “ศิลปิน” ศิลปะที่ทำให้เสน่ห์ของย่านนี้ชัดเจนขึ้น เห็นแล้วทำให้นึกย้อนไปถึงภาพยนตร์เรื่องนึงที่เคยดูนานมาแล้ว ภาพยนตร์เรื่องนั้นถ่ายทอดบรรยากาศความสนุกสนานในโรงน้ำชา เสียงเพลง การแสดง เสียงหัวเราะ การบริการอย่างดีเยี่ยม และรอยยิ้มของเกอิชาที่มีให้ลูกค้าตลอดทั้งคืน จากการฝึกฝนมาอย่างดีตั้งแต่รุ่น “ไมโกะ” (เกอิชาฝึกหัด) กลายเป็น “เกอิชา” รุ่นพี่ เมื่ออายุมากขึ้นอาจจะผลันตัวเป็น “เจ้าของสำนัก” หรือ “ครูฝึก” เสียเอง การสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ทำให้อาชีพเกอิชายังคงมีพื้นที่สืบทอดให้พวกเราได้เชยชมมาจนถึงทุกวันนี้

GOPR2127-2
บรรยากาศบนถนน “Shijo Dori”

ปัจจุบันอาชีพ “เกอิโกะ” ยังพบเห็นได้ทั่วไปในหลายภูมิภาคของญี่ปุ่น แต่ถ้าพูดถึงภูมิภาคคันไซต้องที่นี้เลย “ย่านกิออน” ถือว่าเป็นจุดนัดหมายสำคัญอีกที่หนึ่ง ในอดีตบนถนนเส้นนี้เป็นแหล่งรวมโรงน้ำชาน้อยใหญ่มากกว่า 700 ร้าน เกอิชากว่า 80,000 คน เลยทีเดียว เรียกได้ว่าจุดสูงสุดของอาชีพ “เกอิชา” ในเกียวโต เริ่มตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 18 และ 19 (ยุคเอะโดะ) เป็นต้นมา แม้ว่าในปัจจุบันอาชีพ “เกอิชา” จะลดลงอย่างต่อเนื่อง โรงน้ำชาจะปิดกิจการไปมาก แต่สำหรับย่านกิออน อาชีพเกอิชา ยังมีให้เราเห็นได้ทั่วไปGOPR2135

GOPR2134
โรงน้ำชา ร้านค้าทรงโบราณ สร้างบรรยากาศให้ย่านนี้ได้เป็นอย่างดี
GOPR2126
Hanami-koji Street” อีกหนึ่งที่ ที่ยังมีสำนักเกอิชาอยู่

หลายคนคงสงสัยว่า ทำไมต้องมากิออน? ก็เพราะว่า ตามธรรมเนียมแล้ว “เกอิชา” จะถูกกำหนดพื่นที่ให้อยู่แต่ในอาณาเขตของตนเองไม่สามารถออกนอกอาณาเขตได้ อย่างในเกียวโต “เกอิชา” จะอาศัยอยู่ในบริเวณสำนักเกอิชา ที่เรียกว่า Hanamichi (花街) ที่แปลว่า “เมืองดอกไม้” ในย่านกิออน ที่เรามาเดินเล่นกันในวันนี้ อยากเจอเกอิชาตัวจริงก็ต้องมาเดินเล่นแถวนี้นะ

เดินไปเดินมาสุดถนน Shijo Dori เจอสามแยกเลี้ยวขวาไป วัดโฮคันจิ “Hokanji” วัดเก่าแก่ และมีความสำคัญอีกที่หนึ่งในเกี่ยวโต

DSCF4696-2
ปากทางเข้า “Hokanji Temple”
DSCF4711
“ไมโกะ” เกอิชาฝึกหัด

เดินห้างออกมาจากถนนเส้นหลัก ยังสามารถพบเห็น “เกอิโกะ” และ “ไมโกะ” ได้ไม่ยาก…

พูดถึงความแตกต่างระหว่าง “เกอิชา” และ “ไมโกะ” กันบ้าง ที่สังเกตุได้ชัดเจนคือ “โอบิ” ผ้าคาดเอวสัญลักษณะแสดงความแตกต่าง เห็นเค้าเดินผ่านไปผ่านมาแยกกันให้ออกด้วยนะจ๊ะ “เกอิโกะ” จะผูกโอบิแบบเก็บชาย ทรงผมเรียบหรูดูแพง และไม่แต่หน้าจัด ส่วน “ไมโกะ” (เกอิชาฝึกหัด) จะผูกโอบิแบบปล่อยชายยาว ตกแต่งทรงผมด้วยปิ่นปักผม แต่สิ่งที่เหมือนกัน คือ ทั้งสองจะผูกผ้าโอบิไว้ด้านหลังนะคะ ถ้าเห็นผูกไว้ด้านหน้า และไม่ใส่ถุงเท้า จะเรียกว่า “โออิรัน” (อาชีพขายบริการ) แต่อย่างที่บอกทั้งสองอาชีพจะอาศัยอยู่กันคนละโซนไม่ยุ่งเกี่ยวกัน 

เดินเที่ยวจนเย็นย่ำ ก่อนกลับพวกเราเดินข้ามสะพานมาอีกฝั่งแม่น้ำ ฝั่งตรงกันข้ามกับสถานีรถไฟฟ้า ที่เรามาตอนแรก ปิดท้ายด้วยภาพร้านอาหารสไตล์ญี่ปุ่น ริมแม่น้ำ “Kamo River” ในซอยพอนโตโช “Pontocho” ซอยเล็กๆ ซึ่งดูจากปากซอยแล้วดูมึดๆไม่น่าเข้าเท่าไหร่ แต่ถ้าได้เดินเข้าไปจะรู้สึกเหมือนภาพญี่ปุ่นในอดีต อาคารไม้ประตูบานเลื่อน ร้านค้าตกแต่งสไตล์ญี่ปุ่น ตั้งเรียงรายตลอดเส้นทาง รวมถึง “เกอิชา” ที่เดินผ่านไปผ่านมา ด้วยภาระกิจนัดหมายกับลูกค้าในคืนนี้…

IMG_0856
ซอยพอนโตโช “Pontocho”
_MG_8495
“Kamo River”
การทำอาชีพ “เกอิชา” ว่ายากแล้ว การได้พบเจอนั้นยิ่งยากกว่า (สมัยก่อน) เมื่อก่อนการจะนัดพบ ได้ร่วมรับประทานอาหารกับเกอิชาซักนางนั้น ต้องมีเงินถุงเงินถัง เค้าคิดราคากับเป็นก้านธูปเชียวนะ 1 ก้านก็หลายหมื่นบาทเลยทีเดียว  กว่าจะนัดคิวได้ไม่ใช่ง่ายๆ ต้องเป็นสมาชิก และต้องจองกับสำนักเกอิชาโดยตรงเท่านั้น แต่สมัยนี้ง่ายขึ้นเยอะ เราสามารถจองนัด เกอิชา และไมโกะ ฝ่ายเอเจนซี่ได้แล้ว หรือจะจองผ่านสำนักโดยตรงก็ได้นะ อันนี้แล้วแต่ความสะดวกเลยค่ะ แต่ๆๆ ราคาเริ่มต้น 10,000 บาท สำหรับอาหารหนึ่งมื้อ ของเราก็ออกจะสูงไปหน่อย… เอาเป็นว่าใครอยากใกล้ชิดตัวจริง เสียจริงก็ต้องลงทุนกันหน่อย เราว่าคุ่มเลยล่ะ
**อีกอย่างที่อยากจะฝากไว้ หากใครมีโอกาสได้เจอ “เกอิชา” อย่าลืมให้เกียรติเธอด้วยนะคะ อย่าตื่นเต้นจนเกินไป ควรหลีกทางให้เธอเดิน ไปอย่างสงบเสงี่ยมต่อไป ถ่ายรูป!! ได้นะ แต่ตามจิกตามถ่ายแบบนี้ไม่ไหวนะ ถ้าใครอยากใกล้ชิดก็ลองขอเธอแบบสุภาพดู  แต่เราว่าถ่ายแบบห่างๆอย่างห่วงๆดีกว่า ให้เธอได้มีวิถีชีวิตของเธอเองจะดีที่สุดค่ะ
___________________
How to go there : นั่งใต้ Keihan Main Line (สายสีแดง) ลงสถานี Gion-Shijo Station ออกประตู 6 ถนน Shijo Dori

ขอบคุณข้อมูล : ประวัติเกอิชา
https://board.postjung.com/651787.html

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s