H A R B I N : กว่าจะถึง “ฮาร์บิน” (chaina)

ระหว่างเดินทางไป “ฮาร์บิน” 

เราบินจากกรุงเทพฯ ไปรอต่อเครื่องที่ปักกิ่งเพื่อไปฮาร์บิน เครื่องลงจอดที่สนามบิน Beijing Capital International Airport (ปักกิ่ง) ประมาณตี 4 ยังมีเวลาเหลือๆ สำหรับนอนรอขึ้นเครื่องอีกทีตอน 6 โมงเช้า  ท่ามกลางอุณภูมิ -2 องศา (ในอาคาร) พวกเราไม่รอช้า เริ่มจัดแจงแยกย้ายหามุมเหมาะๆเอนหลัง เพื่อชาร์ทแบตไว้สำหรับวันพรุ่งนี้ รอ ร๊อ รอ.. ไม่นานก็ได้เวลาขึ้นเครื่อง ลุกเตรียมตัวใส่ชุดหนาๆ พร้อมรับความหนาวที่กำลังรอเราอยู่ปลายทาง

ได้เวลาเดินทางต่อแล้ววววว ตื่นเต้นๆ กำหนดการถึงฮาร์บิน 8 โมงเช้า เครื่องทะยานมุ่งหน้าขึ้นทางเหนือได้ไม่นาน ผู้โดยสารส่วนใหญ่เริ่มเคลิ้มหลับไปด้วยความเพลีย ที่นอนไม่เต็มอิ่มในคืนที่ผ่านมา ถามว่าเราหลับมั้ย จะเหลือ หลับเป็นตาย 555

IMG_6942

1 ชั่วโมงผ่านไปเสียงประกาศ ฉิน จู้ อี้ บลา.. บลา…(ภาษาจีน) แอร์โฮสเตสคนสวยกล่าว ตามด้วยประโยคภาษาอังกฤษ จับใจความได้ว่า เครื่องมีความจำเป็นจะต้องลงจอดฉุกเฉิน อ่าว!! เหรอ!! ทำไมล่ะ? ไม่นานเครื่องก็ลงจอดสนามบินเล็กๆระหว่างทาง ผู้โดยสารนั่ง นอน จับกลุ่มเม้าท์มอยรออยู่บนเครื่อง พร้อมกับรับขนมปลอบใจจากพนักงาน ให้พอกรุบกริบไปถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ได้เวลาออกเดินทางกันต่อ

 

IMG_6950
ยิ่งใกล้ฮาร์บิน เมฆยิ่งหนาขึ้นเรื่อยๆ

ระหว่างนั่งเล่นสลับกับสับปะงก ตาก็นั่งมองนาฬิกาด้วยความเป็นห่วงแพลนที่วางไว้อย่างแน่นเอียดในวันแรก สลับกับมองก้อนเมฆที่รวมตัวกันหนาขึ้นเรื่อยๆ แทบไม่มีช่องว่างให้มองเห็น ท้องฟ้าสวยจนต้องหยิบกล้องขึ้นมาถ่าย ถ่ายวีดีโอเก็บไว้

IMG_6976
เมฆผืนใหญ่ กว้างมาก

เอ๊ะ!!! ทำไมเครื่องวนอยู่ที่เดิม วนไป วนไป วนที่เดิมอยู่หลายรอบจนต้องเรียกเพื่อนข้างๆ ดูฉากที่เคยถ่ายไปกลับโผล่เข้ามาในเฟรมกล้องอีกครั้ง ไม่นานเสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น ฉิน จู้ อี้ บลา.. บลา… บลา…. ยาวกว่าครั้งแรก คนจีน (เพื่อนร่วมเดินทาง) เริ่มส่งเสียงแตกตื่นโวยวาย เอาแล้วไง!! อะไรอีกล่ะทีนี้ เสียงบรรยายภาษาอังกฤษอธิบายว่า เนื่องจากวันนี้ทัศนวิสัยไม่ดี เครื่องไม่สามารถลงจอดที่สนามบินฮาร์บินได้ กัปตันตัดสินใจวนเครื่องกลับปักปิ่ง ห๊ะ!! อะไรนะ!! หันไปสะกิดถามคนข้างๆ เพื่อความแน่ใจ ซึ่งเขาก็ยังไม่แน่ใจกับสถานการณ์เหมือนกัน ยังไงต่อ? มีคำถามเดียวเลยตอนนี้

ถ้าบินกลับ “ปักกิ่ง” จริงๆ จะกลับมา “ฮาร์บิน” ยังไงล่ะ? ไม่ได้เตรียมตัวเรื่องนี้มาด้วยดิ

IMG_6955

ไม่นานหลังจากที่แอร์โฮสเตทได้เดินอธิบายเหตุการณ์กับกลุ่มคนจีนที่เริ่มจับกลุ่ม (ฟังไม่รู้เรื่อง) เสียงอื้ออึงบนเครื่องก็เริ่มสงบลงด้วยเสียงประกาศอีกครั้ง สรุป คือ กัปตันตัดสินใจจะเอาเครื่องลงจอด เอิ่มมมม!! ความรู้สึก “สงสัย” ที่ผ่านมาหายไปทันที แต่กลับมีความ “อึ้ง” เข้ามาแทนที่ ถามว่ากลัวมั้ย ถ้าเครื่องจะต้องลงจอดจริงขึ้นมา ก็แอบกลัวๆเหมือนกันนะ จะไหวหรอว้าาา คือไม่ต้องตามใจพวกเราก็ได้ ถ้าการไม่ลงจอดจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ฮ่า ฮ่า พวกเราก็งอแง บ่นๆ แค่นั้นแหละ

หลังเสียงแอร์โฮสเตทประกาศรัดเข็มขัดไม่นาน เสียงเร่งเครื่องยนตร์เริ่มดังขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมอะไรสักอย่าง เรานั่งลุ้นทำตาปริบๆ เช่นเดียวกับคนข้างๆที่เริ่มหยิบคู่มือการลงจอดฉุกเฉินมาพลิกดูอย่างละเอียด น้อยนักที่จะหาใครนั่งอ่านคู่มือใบเดียวอันนี้ได้ถี่ถ้วนขนาดนี้ เราก็ไม่รอช้าที่จะหยิบมาดูบ้าง เครื่องบินเริ่มลดระดับ วิวท้องฟ้าเริ่มกลายเป็นเมฆหมอกสีขาวหนาแน่น บังมิดจนไม่มีระยะให้มองเห็น  เครื่องสั่นสู้กับก้อนเมฆเป็นระยะ ระยะ

เครื่งบิน : หลีกทางนะ ฉันจะลง ฉันจะลง อย่ามาขวาง เครื่องสั่นสู้ ผ่าก้อนเมฆผืนใหญ่ลงไปเรื่อยๆ

ก้อนเมฆ : อย่ามาแยกพวกเราออกจากกันนะ (รวมตัวกันแน่นเชียว)

เรา : นั่งตัวเกรงไปสิ เครื่องสั่นแรง เมฆหมอกปกคลุมมองไม่เห็นอะไรเลย จะเป็นแบบนี้อีกนานมั้ย?

Capture3
เครื่องบิน กำลังจะฝ่าเมฆลงไปแล้ว
Capture2
ตอนนี้มองไม่เห็นอะไร นอกจากเมฆหมอก

ไม่กี่อึดใจเสียงเครื่องเริ่มเบาลง ท้องฟ้าที่คุ้นเคยเริ่มปรากฎ พร้อมๆกับความรู้สึกโล่งใจ (ถอนหายใจแรง) เราได้กลับมาอยู่ใต้เมฆอีกครั้ง รอดแล้วตู!! เกิดมาไม่เคยเจอเมฆหนาขนาดนี้มาก่อน…

เครื่องลดระดับต่ำลงเรื่อยๆ เริ่มมองเห็นวิวด้านล่าง หลังคาบ้านเล็กๆ พื้นกว้าง ที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะสีขาวโพน นั่งมองวิวนอกหน้าต่างเพลินจนลืมเหตุการณ์ที่ผ่านมากันเลยทีเดียว เราได้เข้ามาอยู่ใน “ตู้แช่แข็ง” แล้วสินะ

IMG_7352

IMG_7350
สวยจนไม่อยากระพริบตา

เรามาถึงแผ่นดินมังกรจนได้ หลังจากที่เครื่องได้หย่อนตัวลงกระทบพื่น ที่ปูพรมขาวไว้ต้อนรับ เสียงปรบมือให้กำลังใจ “กัปตัน” เริ่มดังขึ้นเป็นทอดๆ พร้อมเสียงประกาศยื่นยันการมาถึงที่หมายจากกัปตัน

ขอบคุณกัปตันและลูกเรือที่ทำให้หน้ากร้านแดดของเราได้มีโอกาสสัมผัสอุณหภูมิ -20 องศา กับเขาสักครั้ง

Capture4
เค้าปูพรมขาวไว้ต้อนรับเราด้วย

แล้วเราก็ได้เจอลมหนาวแรกปะทะหน้าอย่างจัง “ฮาร์บิน” ที่ฉันฝันไว้ ก้าวแรกด้วยอุณภูมิอุ่นที่เก็บมานานหลายชั่วโมงจากบนเครื่อง ทำให้ก้าวแรกยังไม่รู้สึกถึงความหนาวสุดขั่วอย่างที่คิดไว้ ผ่านไปแปปเดียวเท่านั้นแหละ รีบเดินเข้าอาคารกันดีกว่า “ช่องฟีต” ชัดๆ

652652652649

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s